Najczęściej zadawane pytania

Na czym polega badanie w kierunku zakażenia HIV?

Samo badanie jest bardzo proste – polega ono na pobraniu krwi i zbadaniu specjalnymi metodami czy występują w niej przeciwciała przeciwko HIV (są one wytwarzane przez organizm osób jedynie zakażonych, nigdy nie występują one u osób niezakażonych) lub/i antygen p24 (białko powierzchniowe HIV). Jednak przed badaniem (podobnie jak przed wydaniem wyniku) osoba chcąca je wykonać powinna porozmawiać z doradcą ds. HIV/AIDS. Rozmowa ta służy jedynie wyjaśnieniu pacjentowi zasady badania, pozwala określić czy minął już odpowiedni czas, aby całkowicie wykluczyć zakażenie, ale również daje możliwość tzw. oszacowania ryzyka. Jest to bardzo ważne, gdyż część osób przychodząc na badanie, jest przekonana, że w wyniku tego co robiła w przeszłości na pewno zakaziła się. Bardzo często nasze wyobrażenia co do możliwości nabycia HIV są pełne nieprawdziwych stereotypów. I jeszcze jedno, każdy ma prawo nie zgodzić się na rozmowę przed pobraniem krwi – jest ona dobrowolna, tak jak i badanie. Jednak warto rozmawiać, gdyż pozwala to zmniejszyć stres i napięcie. Często również rzeczy wypowiedziane na głos stają się mniej straszne…
Łukasz Łapiński

 

Czy na badanie w kierunku anty-HIV trzeba się wcześniej umawiać/rejestrować? Czy do badania trzeba się jakoś specjalnie przygotować (np. czy trzeba być na czczo)? Czy trzeba przynieść jakieś dokumenty?

Na badanie nie trzeba się wczesniej rejestrować, umawiać. Po prostu należy przyjść w środę lub piątek w godzinach od 16.00 – 18.30  do gabinetu mieszczącego się przy Szpitalu Wojewódzkim w Opolu (ul. Katowicka 64). Niekiedy trzeba kilka – kilkanaście minut poczekać w poczekalni na przyjęcie wcześniejszych osób. Do badania nie trzeba się w żaden sposób przygotowywać, nie są potrzebne dokumenty ubezpieczenia lub dowód osobisty, oczywiście nie trzeba też być na czczo.
Jacek Gąsiorowski

 

Kiedy najwcześniej mogę się zbadać?

Poddać się badaniu można w dowolnym momencie, zwłaszcza jeśli w przeszłości zdarzyła się choć jedna sytuacja niosąca ryzyko zakażenia HIV. Należy jednak pamiętać, że nie w każdym przypadku ujemny (świadczący o braku zakażenia) wynik badania będzie w 100% wiarygodny. Należy wyróżnić dwie sytuacje: potwierdzenie zakażenia i jego wykluczenie. Do obu tych celów stosowane są różne testy, charakteryzujące się odmienną specyfikacją. Wykluczenie zakażenia: Niestety nie istnieje metoda pozwalająca ze 100% gwarancją wykluczyć zakażenie wcześniej niż po upływie 12 tygodni od ostatniej ekspozycji na materiał zakaźny. Potwierdzenie zakażenia: Dzięki testom IV generacji możliwe jest dość wiarygodne postawienie podejrzenia zakażenia już po 2-3 tygodniach od zakażenia, jednak jego potwierdzenie możliwe jest najwcześniej po 4-6 tygodniach. Niezależnie zatem od sytuacji, w razie jakichkolwiek wątpliwości, prosimy o kontakt z naszymi doradcami w Punkcie Konsultacyjno-Diagnostycznym w godzinach pracy. Jeśli wykonane po kilku tygodniach (wcześniej niż po upływie 12 tygodni) badanie da wynik ujemny, konieczne będzie po prostu jego powtórzenie.
Bartosz Szetela

 

Jak często powinienem/powinnam wykonywać badanie w kierunku zakażenia HIV?

Badanie w kierunku zakażenia HIV należy wykonać jedynie w sytuacji, gdy w przeszłości miały miejsce tzw. ryzykowne zachowania, do który należą: – seks bez prezerwatywy z osobą, która nie wykonała badania anty-HIV lub jest zakażona HIV – wspólne stosowanie igieł i strzykawek do iniekcji przez osoby uzależnione od narkotyków. Jeśli w przeszłości lub po wykonaniu badania anty-HIV (po upływie 12 tygodni od ostatniego ryzykownego zachowania) sytuacje takie nie miały miejsca badania w kierunku zakażenia HIV nie należy wykonywać.
Łukasz Łapiński

 

Ile czasu oczekuje się na wynik?

Na wynik badania w PKD w Opolu oczekuje się 1 tydzień.
Łukasz Łapiński

 

Dlaczego nadal nie ma mojego wyniku badania w kierunku zakażenia HIV?

Czas oczekiwania na wynik badania laboratoryjnego w kierunku zakażenia HIV w Punkcie Konsultacyjno-Diagnostycznym w Opolu wynosi 1 tydzień. Czasami jednak zdarza się, że po upływie tygodnia nadal nie ma wyniku – najprawdopodobniej oznacza to, że krew została przekazana do kolejnego laboratorium w celu wykonania tzw. testu potwierdzenia (np. Western blot), gdyż wynik testu przesiewowego był reaktywny. Wcale to nie oznacza jeszcze, że dana osoba jest zakażona HIV (nigdy nie można rozpoznać zakażenia tylko i wyłącznie na podstawie wykonywanego w pierwszej kolejności testu przesiewowego!) – możliwe jest również, że w organizmie znajdują się inne substancje fałszujące wynik oznaczenia. Do najważniejszych z nich należą: obecność specyficznych przeciwciał, które mogą pojawić się w ciąży (do 12 tygodnia ciąży, dlatego zaleca się, aby pierwsze badanie u kobiety ciężarnej wykonać po 3 miesiącach), po przetoczeniu krwi, po transplantacji, w przebiegu kolagenoz, chorób autoimmunologicznych, nowotworowych, ciężkiego zapalenia wątroby, po podaniu immunoglobulin lub niektórych szczepionek, np. przeciwko grypie. Również przyczyną tego może być wielokrotne rozmrażanie krwi lub też (w Polsce praktycznie niespotykany) udział w badaniu klinicznym testującym szczepionkę przeciwko HIV. Dlatego też jeśli nie ma nadal wyniku badania – NIE PANIKUJ! Wcale nie oznacza to, że jesteś zakażony HIV. Porozmawiaj z doradcą ds. HIV/AIDS w Punkcie Konsultacyjno-Diagnostycznym, który wyjaśni wszystkie wątpliwości, ale również jeszcze raz przypomni, że obecnie zakażenie HIV nie jest wyrokiem śmierci – osoby zakażone mogą dożyć późnej starości, ale przede wszystkim muszą wiedzieć o swoim zakażeniu!
Łukasz Łapiński

 

Czy poprzez seks oralny mogę zakazić się HIV?

Tak, poprzez oralne kontakty seksualne można zakazić się HIV. Seks oralny jest bezpieczniejszą techniką seksualną, co oznacza, że w porównaniu do kontaktów dopochwowych lub analnych, ryzyko zakażenia HIV jest zdecydowanie mniejsze, ale nie równe zeru. Ryzyko to wzrasta znacznie w przypadku kontaktu z krwią menstruacyjną. Natomiast połknięcie nasienia nie zwiększa jego, gdyż wirus zostaje szybko unieczynniony w kwaśnym środowisku żołądka. W tzw. cunnilingus, kiedy usta mają kontakt z narządami płciowymi kobiety ryzyko przeniesienia zakażenia HIV jest ekstremalnie małe. Jednak zastosowanie prezerwatywy (w tym celu można stosować prezerwatywy smakowe, np. truskawkowe, bananowe, czekoladowe…) w kontaktach kiedy członek mężczyzny jest wprowadzany do ust innej osoby całkowicie eliminuje ryzyko zakażenia HIV. Na świecie są również dostępne chusteczki do seksu oralnego, które mogą być stosowane m.in. w kontaktach oralnych między dwoma kobietami. Jednak jeśli z różnych powodów nie chcesz stosować prezerwatywy w kontaktach oralnych pamiętaj, aby nie dopuszczać do wytrysku w Twojej jamie ustnej, zwłaszcza jeśli występują w niej poważne zranienia, urazy lub zakażenia. W przypadku kontaktu błony śluzowej ze spermą lub wydzieliną z pochwy przepłucz (4-5 razy) usta ciepłą wodą, ale przez około 1 godzinę nie myj zębów oraz nie płucz ust alkoholem lub płynami do higieny jamy ustnej. Ich zastosowanie może powodować powstanie ran oraz przekrwienia śluzówki, co ułatwia wniknięcie HIV do organizmu. Jednak należy pamiętać, że ryzyko nabycia innych chorób wenerycznych, np. kiły w porównaniu do HIV podczas kontaktów oralnych jest zdecydowanie większe. Dlatego też chcąc chronić siebie (nawet jeśli jesteś zakażonych HIV) stosuj zawsze podczas seksu oralnego prezerwatywę.
Łukasz Łapiński

 

Czy muszę kogoś informować o fakcie zakażenia HIV?

Bezwzględny obowiązek informowania o fakcie zakażenia HIV istnieje niewątpliwie wobec bieżących partnerów seksualnych. Wynika on z konieczności zapobiegania przeniesieniu zakażenia na kolejne osoby. HIV jest wirusem bardzo wrażliwym na czynniki środowiska, a wysuszenie, promieniowanie UV lub detergenty (mydło) dezaktywują go. Tak więc ryzyka przeniesienia zakażenia nie stanowią nawet bliskie relacje domowe i zawodowe, podczas których nie dochodzi do kontaktu z krwią, śluzem pochwowym i nasieniem. Z tego powodu nie ma konieczności informowania domowników, współpracowników i innych osób o fakcie zakażenia. Inną sytuacją jest ekspozycja zawodowa lekarzy, pielęgniarek, fryzjerów itp. Wówczas wskazane jest poinformowanie ich o fakcie zakażenia, gdyż może to istotnie wpłynąć na decyzję o zastosowaniu profilaktyki poekspozycyjnej (PEP). Pozostałe czynności jak całowanie, przytulanie, kąpiele we wspólnych basenach, sztućce itp. nie niosą ryzyka zakażenia i nie wymagają w najmniejszym stopniu informowania otoczenia o fakcie zakażenia HIV. Należy pamiętać o stosowaniu własnych maszynek do golenia i szczoteczek do mycia zębów. Decyzja o informowaniu lekarzy, stomatologów, fryzjerów czy kosmetyczek o zakażeniu HIV jest uzależniona od woli każdej osoby żyjącej z HIV. Wymienione grupy zawodowe mają obowiązek stosować standardowe metody ochrony podczas kontaktu z każdym pacjentem lub klientem. Niekiedy jednak w procesie diagnostycznym i leczniczym istotne jest posiadanie przez lekarza wiedzy o fakcie zakażenia HIV, dlatego podejmując decyzję o nie poinformowaniu swojego lekarza o zakażeniu HIV należy zawsze rozważyć wszelkie za i przeciw.
Bartosz Szetela

 

Czy prezerwatywa zabezpiecza przed zakażeniem HIV?

Tak, prezerwatywa zabezpiecza przed przeniesieniem HIV jak i innych patogenów (krętek kiły, dwoinka rzeżączki, Chlamydia trachomatis, wirusy…). Pojawiające się niekiedy informacje o niepełnej skuteczności prezerwatywy w profilaktyce zakażeń przenoszonych drogą płciową (dotyczy to również zabezpieczenia przed ciążą) wiążą się nie z cechami samej prezerwatywy, ale z jej ewentualnym uszkodzeniem. Prezerwatywa może pęknąć, zsunąć się podczas stosunku lub nie być stosowana przez cały jego okres. Do pęknięcia prezerwatywy może dojść jeśli: – zostanie ona nieprawidłowo użyta, – nie zostanie opróżniony z powietrza zbiorniczek na nasienie, – była źle przechowywana (zbyt wysoka lub zbyt niska temperatura),- została fizycznie uszkodzona podczas przechowywania lub otwierania opakowania, – stosowana była zbyt cienka prezerwatywa (np. klasyczna cienka prezerwatywa użyta podczas stosunku analnego; podczas stosunków analnych nie zaleca się stosowania dwóch prezerwatyw jednocześnie, a zakup prezerwatywy wzmocnionej), – stosowania środków nawilżających na bazie tłuszczu (np. wazelina; środki nawilżające – lubrykanty – na bazie wody mogą być bezpiecznie stosowane). Przez nieuszkodzoną prezerwatywę HIV i wszystkie inne patogeny nie przenikają. Informacje o tzw. „porach” w prezerwatywie, rzekomo większych od HIV, są błędne. Wiele warstw lateksu, z których zbudowana jest prezerwatywa, tworzy bardzo gęstą siatkę, która całkowicie uniemożliwia przeniknięcie wirusa. Zostało to potwierdzone nie tylko laboratoryjnie, ale również doświadczalnie. Mimo stosowania prezerwatywy może jednak dojść do zakażenia jeśli nie zostanie zachowana ostrożność i dojdzie do kontaktu z nasieniem, preejakulatem, śluzem pochwowym lub krwią partnera. Muszą być one świeże, gdyż HIV jest wirusem bardzo wrażliwym na czynniki środowiska, a wysuszenie, promieniowanie UV i detergenty (mydła) unieszkodliwiają go. Dlatego jeśli dojdzie do kontaktu z materiałem potencjalnie zakaźnym, zaleca się umycie miejsca zachlapania wodą z mydłem i zgłoszenie się do Poradni Profilaktyczno-Leczniczej (patrz: Co to jest profilaktyka poekspozycyjna – PEP). Ze względu na ryzyko powstania mikrourazów i zwiększenia ryzyka zakażenia, nie zaleca się jednak wykonywania irygacji (płukania) pochwy i odbytu nawet jeśli dostanie się do nich nasienie lub krew. Należy pozwolić aby oczyściły się one grawitacyjnie (samoistnie). Po stosunku, członka należy powoli wysunąć z pochwy lub odbytu (tak aby nie doszło do zsunięcia się prezerwatywy), prezerwatywę ostrożnie zdjąć i po zawinięciu w papier wyrzucić do kosza.
Bartosz Szetela

 

Ile kosztuje leczenie zakażenia HIV?

Leczenie przeciwwirusowe zakażenia HIV (określane leczeniem antyretrowirusowym) jest całkowicie bezpłatne dla obywateli polskich i dla obcokrajowców mających prawo stałego pobytu na terenie Polski. Leki antyretrowiroswe są kupowane centralnie przez Krajowe Centrum ds. AIDS (agenda Ministra Zdrowia). Jest to leczenie bardzo kosztowne. Miesięczny koszt leków waha się od 2 500 do 5 000 złotych. Pacjent nie ponosi jednak żadnych kosztów leczenia. Zapewnienie bezpłatnego dostępu do leczenia wszystkim osobom zakażonym HIV, które takiego leczenia wymagaja jest bardzo dużym osiagnięciem polskiej służby zdrowia.
Jacek Gąsiorowski

 

Ile wynosi długość życia osoby zakażonej HIV?

Tego nikt nie wie. Pewne jest jednak, że dzięki leczeniu antyretrowirusowemu osoby żyjące z HIV są w stanie dożyć starości. Na długość tego czasu istotny wpływ ma moment rozpoznania zakażenia i rozpoczęcia terapii – według danych szacunkowych przewidywany czas życia 39-letniego mężczyzny, który rozpoczynając leczenie ma liczbę limfocytów CD4 powyżej 200 komórek/μl – wynosi 32 lata (a więc jeśli do zakażenia doszło w wieku 32 lat i leczenie zostanie rozpoczęte w odpowiednim momencie, osoba taka dożyje 71 roku życia). Czas ten jest zdecydowanie krótszy dla pacjentów rozpoczynających leczenie już w stadium AIDS (liczba limfocytów CD4 poniżej 200 komórek/μl) – wynosi niespełna 10 lat od momentu rozpoczęcia leczenia. Oczywiście zakażenie HIV nie chroni przed innymi chorobami, np. zawałem mięśnia sercowego, udarami, nowotworami, na które umierają osoby niezakażone HIV. Dlatego też osoby HIV (+) mogą umrzeć wcześniej nie z powodu AIDS, a innych „zwyczajnych” schorzeń.
Łukasz Łapiński

 

Co to jest profilaktyka poekspozycyjna (PEP)?

W przypadku kontaktu (ekspozycji) z materiałem zakaźnym (krew, śluz pochwowy, nasienie, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn owodniowy, płyn stawowy) i wystąpienia ryzyka zakażenia HIV istnieje możliwość jego zmniejszenia, w niektórych sytuacjach niemalże do zera. W tym celu należy przyjmować przez 28 dni leki antyretrowirusowe. Profilaktykę taką należy rozpocząć najlepiej w ciągu 2 godzin od zdarzenia (zakłucie igłą do iniekcji, gwałt itp.), jednak najpóźniej do 72 godzin. W każdym przypadku należy zgłosić się do szpitala chorób zakaźnych, gdzie specjalista po rozmowie i zbadaniu krwi podejmie decyzję o ewentualnej konieczności i sensowności wdrożenia PEP. Na terenie Dolnego Śląska profilaktykę taką (24-godzinną) prowadzi Poradnia Profilaktyczno-Lecznicza i Szpital przy ulicy Koszarowej 5 we Wrocławiu. Nie lekceważ wszystkich ekspozycji, ale nie wpadaj również w panikę. Nie każda ekspozycja jest niebezpieczna i wymaga wdrożenia PEP. Wszelkie wątpliwości rozwieje lekarz chorób zakaźnych lub doradca PKD. W przypadku ekspozycji najpierw udaj się do lekarza chorób zakaźnych w poradni lub w izbie przyjęć szpitala chorób zakaźnych.
Bartosz Szetela

 

Kto to jest doradca ds. HIV/AIDS?

oradcą ds. HIV/AIDS jest osoba zatrudniona w Punkcie Konsultacyjno-Diagnostycznym (PKD), której praca polega na zlecaniu badania w kierunku zakażenia HIV oraz przeprowadzeniu rozmowy przed i po jego wykonaniu. Doradcą ds. HIV/AIDS nie może być każda osoba. Nie zawsze jest to lekarz, może nim być również m.in. psycholog, pielęgniarka, analityk medyczny. Bez względu na wykonywany zawód każda osoba chcąca pracować jako doradca ds. HIV/AIDS musi przejść specjalistyczne szkolenia i zdać państwowy egzamin teoretyczny oraz praktyczny. Certyfikat wydaje Krajowe Centrum ds. AIDS (Agenda Ministerstwa Zdrowia), które również wyłania w ramach konkursu podmiot szkolący, a jego przedstawiciele (najczęściej Dyrektor lub jego Zastępca) bierze czynny udział w egzaminie.
Łukasz Łapiński

You may also like...

projekt i wykonanie strony www.liczi.pl